Draugagangur og klám

Fólk er farið að hringja í mig á nóttunni og skamma mig á msn í hvert skipti sem ég logga mig inn á því ég hef ekki bloggað svo lengi. Ég er loksins kominn með netið og ætla að blogga smá í dag svo böggarar eins og Bjössi Kolla, Bjartmar, Guðbjörg og Árný Lára láti mig í friði í smá stund.
Ég ætla að byrja að segja frá minni fyrstu upplifun af draugagangi, eða svo held ég að minnsta kosti. Ég tek það ekki með sem draugagang að vera skíthræddur í hvíta húsinu við Skipavík þegar Bjössi Emils og Birkir (minnir að það voru þeir, þetta var á þríhjólatímabili Dags og Kára) voru að bregða mér og fleirum með einhverjum látum þar og líka þegar maður fór í skúrinn niðri á bryggju (þar sem nú er veitingahúsið Sjávarpakkhúsið....kannski hét þetta sjávarpakkhúsið alla tíð?) og sá rauð handarför á einhverjum veggnum, sem áttu að vera blóðug handaför en voru bara handaför gerð með málningu....eða svo vona ég. Þetta sem ég hef upplifað hér í íbúðinni sem ég og Helga erum í er allt öðruvísi.
Eina nóttina var ég að fara í voða venjulega pissuferð um nóttina, sennilega um 3-4 leytið. Ég var reyndar með stírurnar í augunum þegar ég var að pissa en hef nú oft pissað þannig, enda búinn að æfa mig í pissingum í rúm tuttugu ár. Ég hef reynt að kenna stírunum í augunum um það að mér fannst ég sjá eitthvað svífa framhjá baðherbergishurðinni. Það var allt slökkt frammi á ganginum þegar ég leit þangað. Þetta virkaði eins og neðri partur á hvítum náttkjól. Ég sagði Helgu frá þessu, enda er hún alveg hrikalega myrkfælin og draugahrædd og ég algjört kvikindi. Ég pældi nú samt ekki mikið í þessu, en ég var núna seinustu laugardagsnótt (sunnudagsmorguninn) sirka um 3-4 leytið um nóttina að ég var að horfa á háskólaboltann, þá skellist hurð frammi á gangi eða þá eitthvað sem hljómar eins og þungt bank. Ég hélt fyrst að Helga hefði verið að fara inn á baðherbergið í hinum enda íbúðarinnar....eða ég reyndi að plata sjálfan mig til að trúa því að hljóðið hefði komið þaðan. En ég gáði fram og Helga var steinsofandi inni í svefnherbergi og opið inn á bað síðan ég var þar seinast. Ég kíkti fram í forstofuna þaðan sem hljóðið kom en ég man ekkert hvort gestaherbergið hafi verið lokað eða ekki en hljóðið kom þaðan og hurðin var lokuð. Líka hurðin inn í eldhús, en ég loka henni alltaf áður en við förum að sofa út af látunum í vatnshitaranum þar. Og ekki er hægt að kenna gegnumtrekk um hljóðið því allir gluggar lokaðir og það er enginn helvítis vindur til hér í Ungverjalandi. Ég sest niður smá skelkaður í sófann og held áfram að horfa á háskólaboltann og sirka 20 mínútum seinna finnst mér ég sjá út undan mér lítinn strák standa við hliðina á mér. Ég hrekk við og lít strax til hliðar og það er auðvitað ekkert þar. Eina ljósið í stofunni kom frá sjónvarpinu, þannig að það var frekar dimmt. Frekar scary, en eflaust allt ímyndun.
Eina nóttina talaði ég upp úr svefni við hana Helgu og sagði: "Það er einhver að brjótast inn til Jessicu." og sagði eitthvað meira um einhverja Jessicu. Jessica er ekki ungverskt nafn, en eina Jessican sem ég hef nokkurn tímann "þekkt" var hrikalega ófríð stelpa sem ég fór í sleik við á skólaballi sem ég fór á með Hemma. Helga lenti svo í því eitt síðdegið þegar hún var að leggja sig að henni fannst hún ekki geta hreyft sig og að einhver væri að labba fram og til baka í kringum rúmið og stoppaði inn á milli til að horfa á Helgu. Hún var alveg skíthrædd. Já, svaka fjör hér á Apafi 1.

Og svo til að fólk fari ekki að sofa með skítinn í buxunum af hræðslu þá verð ég að segja frá því þegar ég, Helga og Hermann Kristinn Karvelsson (aka Hemmi Karvels, Klámvels, Pablo) fórum til Búdapest. Þetta var auðvitað bara þessi venjulega túristaferð. Drekka kaffi, drekka bjór, borða á veitingastöðum, skoða stórar flottar byggingar, Dóná og dónabúðir. Við fengum þetta fína 4 manna herbergi á tæpar 5.000kr. íslenskar fyrir tvær nætur á mann, og höfum það á hreinu að það var páskaálagning. Á hurðinni var viðvörun til einhleypra manna að ef menn færu út á kvöldin niður aðal verslunargötuna þá kæmu oft upp að mönnum stelpur sem myndu reyna við mann og vilja fá drykk með manni. Þessar konur væru oftast fylgdarkonur sem eftir kvöldið myndu rukka mann um hellings pening. Seinasta kvöldið hans Hemma ákváðum við að fá okkur bjór og fórum þá á þessa umtöluðu götu. Helga varð eftir heima....sennilega var fylgdarsveinn að koma í heimsókn til hennar en hún vill ekkert segja frá því. Við erum varla komnir með tærnar inn á götuna þegar kelling spyr hvort við viljum ekki fá okkur í glas. Við náum að ýta henni frá okkur. Við löbbum aðeins lengra og þá koma tvær stelpur aðeins yfir tvítugt og spyrja okkur til vega: "Vitið þið hvar þessi gata er?" og svoleiðis og þóttust vera túristar eins og við. Svo var strax spurt hvort við vildum ekki fara með þeim að fá okkur í glas. Við cockslöppuðum þeim í burtu og löbbuðum áfram. Þá fór þetta að verða áhugavert. Maður í brúnum jakka með húfu kemur upp að okkur. Illa tenntur og ófríður og byrjar að tala einhverja bestu ensku sem ég hef heyrt síðan ég hef komið til Ungverjalands. "Hey guys! Are you looking for some fun?! I have the best strip club in town. Real titties, no fake shit. Every girl is shaved! Beautiful girls. Remember my name. The call me Mr. Thunderfuck. My club is over there. Go and tell them I sent you." Við vorum í hláturskasti en náðum að segja honum að við ætluðum bara að fá okkur bjór. "Ohhh! You are negative guys!" sagði hann svo þegar við fórum áfram. Við vorum varla búnir að labba 20 metra þegar ungversk mjög tönuð útgáfa af Högna Högna kemur upp að okkur, klæddur í svartan ökklasíðann frakka með rauðan trefil og rauða alpahúfu. "Com here a minute. I´m from the passport control. No, no I´m kidding. My name is Mario the Pussy Doctor. I got the best club in town. Tits, ass pussy. The hottest girls in town." nánast sama ræðan og hinn kallinn kom með. Við hlógum mikið að honum líka og héldum áfram. Þá kom þriðji kallinn. Hann hafði því miður ekkert nickname. "Hello hello! You guys must try my club. The other clubs are shit. I have the best club in town." Svo taldi hann upp alla líkamspartana sem stelpurnar höfðu til sýnis og svo sagði hann okkur að ef við vildum stelpurnar upp á hótelherbergi til okkar þá gætum við "make a deal." Við létum ekki til freistast og lentum svo á fjórða strippstaðs-auglýsaranum sem var kona í þetta skiptið. Minnti mig á Siggu Beinteins með derhúfu. Hún sagði auðvitað að hennar staður væri bestur. Kostaði ekkert inn (sem þýddi að bjórinn kostaði tæpar 1000kr. íslenskar). Væri með flottustu kellingarnar í Ungverjalandi. Engar sígaunadruslur. Sagði við hana að það væri einmitt það sem ég væri að leita að, einhverri tannlausri sígaunakellingu sem hefði ekki þrifið sig í mánuð. Hún hætti þá að tala í smástund og náði svo að draga Hemma inn í eina mínútu til að sýna honum staðinn. Hemmi sýndi "mikinn" mótþróa þegar hún dró hann með sér inn.

Ég nenni ekki að skrifa meira.

Takk fyrir mig.

Óli bakarans í Ungverjalandi

Ég varð bara að setja inn myndir af tvífara Óla Beiker. Það sést reyndar ekki nógu vel á myndunum hversu líkir þeir eru og vídeóið er ekki nógu skýrt......og þegar ég skrifa þetta þá sé ég að það er rosalega lítill tilgangur í því að setja þetta inn. Samt, gaman af þessu!
Ég er þunnur! Fokk off!

Ritstífla....

Ég veit ekkert um hvað ég á að skrifa, en það kemur eflaust runan út úr mér þegar ég byrja. En samt áður en ég held áfram þá verð ég að þakka Birni Jóhanni Kollasyni fyrir linkinn á brotið úr kvikmyndinni um líf mitt: "Hjalti: freak of nature or nature´s mistake."
Lífið er ennþá mjög gott hérna í "Ungó". Veðrið er flott, sirka 5-10 gráður í plús og ekki til vindur hérna. Ég fór á mína fyrstu körfuboltaæfingu í seinustu viku og stóð ég mig með ágætum. Leist ekkert á þetta til að byrja með því gæjarnir virtust flestir vera í góðu formi og æfingin spilaðist eins og NBA stjörnuleikur, sem þýðir engin vörn og bara hraðaupphlaup. Það er pungversk kona sem sér um æfinguna og Axel sagði mér að kallinn hennar hafði víst þjálfað Tindastól á sínum tíma, svo er hún víst þannig að ef maður er ekki að standa sig á æfingum þá má maður ekki koma aftur. Axel kynnti mig: "I took my friend with me, he´s big and he´s good." þá sagði kellingin "We´ll see." Rosalega jákvæð og hún var líka klædd Tim Duncan hettupeysu sem sagði mér að hún fílaði þá mjög líklega hundleiðinlegan vélmennakörfubolta. Sem er 100% ég. Ég gerði bara mitt, spilaði vörn á stærsta gaurinn, tók fráköst, henti boltanum fram á einhvern Speedy Gonzales sem skoraði. Að minnsta kosti vilja gaurarnir fá mig aftur á æfingu. Þeir sem kvarta yfir dúkunum á gólfum heima á Íslandi ættu að kíkja á gólfið þarna. Ég held að það hafi seinast verið skúrað þarna um svipað leyti og Sigtryggur uppgötvaði hjólið. Ég beið eftir því að slíta eitthvað í hvert skipti sem ég tók "sprettinn". Mér fannst best í lok æfingarinnar þegar einn gaur sagði við mig að það væri gott að hafa mig á æfingu: "Then at least we have a big guy that can MOVE." Ég held að menn sem eru sagðir vera með minna "move" en ég, þá er held ég ráðlegt að leggja skónna á hilluna.
Það eru misgóðar sögurnar sem maður heyrir af gestrisni Ungverjanna hérna úti. Einn strákur sem ég hef kynnst hérna úti sagði mér frá því þegar hann hitti aðra íslenska stelpu á McDonald´s hér í bænum og þau auðvitað byrjuðu að spjalla á hinu ylhýra. Þá kom upp að þeim eldri maður og sagði: "Hey, I don´t need to listen to your piece of shit language, so get the fuck out of here!" sem á íslensku væri "Hey, ég þarf ekki að hlusta á ykkar skítlega tungumál. Drullið ykkur út!" Gamla kallinum var auðvitað hent út, en þetta var fyndin saga. Svo lenti ein stelpa í því þegar hún var að taka sporvagninn hér í bænum að maður kom upp að henni og hrækti framan í hana. Sennilega því stelpan var ljóshærð og bláeygð...eða þá að maðurinn var snargeðveikur. Ég hef annars ekki lent í neinu, hef enn sem komið er bara lent í ágætis fólki. Ég reyndar passa alltaf veskið mitt sérstaklega þegar ég sé grunsamlega sígauna eða fátæklegt fólk labba við hliðina á mér. Ein stelpa varð vitni að real-life sígauna gang slagsmálum fyrir aftan húsið sitt á hádegi á mánudegi. Þetta minnti stelpuna á myndina 300. Kallarnir voru berir að ofan með spýtur að slást. Íbúðin sem ég og Helga erum í er með lokuðum garði. Þannig að eina sem við sjáum er strákur að sparka bolta. Ekkert spennandi!
Hverfið sem við Helga búum í virðist vera í betri parti af bænum, að minnsta kosti miðað við húsin hérna. Við þurfum reyndar að labba svolítinn spöl í matvörubúðina en við tökum alltaf leigubíl til baka, sem kostar að minnsta kosti fjórum sinnum minna en fyrir sömu vegalengd í Reykjavík. Ég er heppinn að heimilisfangið okkar er mjög létt, eða Apafi 1 borið fram Apafí edsj (eða enska orðið edge. Og það vill svo skemmtilega til að það er nafnið á gítarleikara uppáhalds hljómsveitar hans Bjössa: U2)
Ég er ekki enn kominn nógu vel inn í tungumálið hérna. Enda er þetta tungumál frekar "piece of shit language" heldur en íslenskan. Enda er íslenskan að minnsta kosti lík einhverju öðru tungumáli. Þetta tungumál er alveg út í hött. Ég held að Seinfeld ætti að koma hingað í heimsókn því þetta tungumál gæti verið notað í Bizarro-World þar sem allt er öfugt. Síja er hæ (sagt nákvæmlega eins og enska kveðjan see ya) og bless er sagt haló! Tískan er að minnsta kosti öfug hérna. Að minnsta kosti held ég að túberað hár sé ekki komið aftur í tísku á Íslandi. Mamma mín var með túberað hár á sínum tíma einhvern tímann fyrir Krist. Ég virðist vera með brjálað fashion statement þegar ég labba um í adidas jogging buxunum mínum. Sýruþvegnu gallabuxurnar mínar eru enn í láni segi ég bara ef einhver rekur upp stór augu.
Og í lokin þá ætla ég að setja inn vídjó eins og í seinasta bloggi. Ráðagóðir Krakkar sló að minnsta kosti í gegn hjá Bössa og Bjartmari. Ég fann byrjun á þætti sem ég horfði á í hvert skipti sem ég gat um helgar á Stöð2. Þessir þættir eru síðan nítjánhundruð bjössatíu og bjart (1993) og hétu Eyjaklíkan á íslensku.



Ritstífla my ass!

Þvílíkt og annað eins!

 

Hver man ekki eftir þessum rosalegu þáttum sem voru á Stöð 2 hérna í denn? Þeir voru á sunnudagsmorgnum minnir mig áður en NBA leikur vikunnar byrjaði. Ég er kannski ekki rétti maðurinn til að muna eftir þessum þáttum. Það ætti helst að vera Bjössi Kolla sem man eftir því hvenær þeir voru enda tók hann þá alla upp og bað Guðlaugu alltaf um að kaupa alveg eins föt og þessi franska útgáfa af Gísla Páls (að minnsta kosti sé ég svip með þeim á 1:21 mínútu) klæddist.  Það var ósjaldan sem Bjössi suðaði í mér að vera með útvarpsþátt eins og þessir krakkar og lenda í ótrúlegum ævintýrum. Eitthvað var takmarkað af ævintýrum í Hólminum, enda glæpatíðnin sorglega lág og gátum við því ekki leyst nein sakamál eins og krakkarnir.
Bjössi var ekki sá eini sem var undir frönskum áhrifum á þessum tíma (í kringum 2004). Hann Bjartmar var til dæmis sá allra harðasti Jordy aðdáandi utan Frakklands. Ekkert annað en Jordy var í spilaranum hjá Bjartmari og komst ekkert annað að. Sama hvað maður reyndi, þó maður otaði að Bjartmari háklassa diskum eins og Best of Gylfi Ægis eða Reif í Budduna, þá gekk bara ekker.  Það sést í myndbandinu hvar Bjartmar lærði töffarastælana sína og höstl-tæknina. Oddný hefur ekki átt séns í að geta neitað honum á sínum tíma. Takið eftir rosalega "Bjartmöruðu" atriði á 0:49 í myndbandinu. Ósjaldan sem Bjartmar segir þetta þegar falleg snót labbar framhjá.
Já, gaman af þessu!

Kominn til Ungverjalands!

Þá er maður loksins kominn í þennan partýbæ, ....og þá er ekki ekki að tala um Sandgerði eins og Ham söng um á sínum tíma, heldur borgina Debrecen þar sem ég verð næstu 3 mánuðina og mun ég eflaust lenda í miklum ævintýrum. Enda er pakkfullt hérna af rónum, flatlendi, ódýrum bjór, ódýrum mat og myndarlegum kellingum með aflitað ljósgrátt hár og með fjólubláar strípur. En ég verð víst að láta þessar gellur með tískustraumana alveg á hreinu vera, enda er ég hérna með kellingunni minni henni Helgu sem er í læknanámi. Það eru víst hátt í 70 Íslendingar í þessum bæ þannig að maður kemur þá vonandi ekki heim með hausinn tóman og orðaforðann alveg....ehhh what´s the word...já uppþornaðan.
Helga reynir eins og hún getur að kenna mér ungversk orð inn á milli. Svona orð sem maður þarf að kunna til að geta redda sér. Ég kann til dæmis að segja  takk kærlega fyrir, borið fram kösönum sepen og "pizza með skinku og auka osti" = pizza sjonkas meg extra sæt. Ég veit ekki hvernig það er skrifað en það er borið svona fram. Þannig að ég er alveg klár á því að redda mér mat næstu mánuðina þegar Helga er í skólanum. Þegar ég heyri Ungverjana tala þá hugsa ég alltaf um atriðið í Top Secret þegar fólkið talaði aftur á bak í bókabúðinni. Ungverskan minnir mig stundum á það. Veðrið hérna er alveg fínt. Það er ekki til vindur hérna enda er þessi bær ekki byggður í miðri fjallshlíð (hóst hóst Ólafsvík rokrassgat) og svo verður víst kominn 15 stiga hiti í lok febrúar, þannig að ég verð í ágætum málum.
Við Helga erum núna á hóteli að bíða eftir að íbúðin okkar verði laus á mánudaginn. Það fyrsta á dagskránni er að kaupa dvd spilara og ég hef heyrt góðar sögur af PlayStation 3 dvd spilaranum og ætlum við því að skella okkur á hann. Svo er planið að finna einhvern sem hefur áhuga á fótbolta svo ég þurfi ekki að hanga einn á einhverjum pöbb að drekka hrææææódýran bjór þegar meistaradeildin byrjar aftur.
Ég reyni að skrifa reglulega og segja frá "ótrúlegum" ævintýrum mínum hérna í Debrecen eða Debó eins og innfæddir Íslendingar kalla þetta.

Og áfram Brokey, takið Hrunamenn á miðvikudaginn!

Hjalti og Helga á bókasafninu í Debó.